Leidse geneeskundestudenten nu minder goed in diagnostiek en behandeling

Ik las gisterochtend een artikel in de Mare (Leids Universitair Weekblad) waaring staat dat Leidse geneeskundestudenten tegenwoordig meer leren over communicatie met de patiënt; en ze (wij dus) schieten tekort op andere vaardigheden, zoals het beoordelen van labuitslagen, foto’s en scans. Het gaat er in het huidige curriculum dus meer om sociale vaardigheden met de patiënt:

Hoewel dit erg belangrijk is allemaal, gaat het wel ten koste van zaken als diagnostiek en behandeling die erg noodzakelijk zijn om een goede dokter te worden.

Er wordt in het nieuwe systeem veel meer nadruk gelegd op communicatie, dan op lichamelijk onderzoeken, als bijvoorbeeld interpretatie van laboratoriumuitslagen.

Volledige artikel, door Elsbeth Kleibeuker.

Ik ben het volledig eens met dit artikel. Waarom? Lees verder…

In de collegezaal…
Veel andere studenten in mijn jaar vinden het ook heel moeilijk om foto’s en scans te beoordelen. Vaak genoeg komt het voor tijdens een college dat de docent een röntgenfoto of CT scan toont, waarna ik tegen degene die naast me zitten zeg dat de foto/scan er volgens mij compleet normaal uitziet…en dat wordt door degenen die naast me zitten ook gezegd. De zaal weet de bedoelde afwijking eigenlijk ook niet te benoemen (tenzij het om een massaal grote afwijking gaat waar je niet omheen kunt).

Patiënt gaat altijd voor, maar diagnostiek is ook cruciaal!
Dit onderwerp leeft onder ons ook erg sinds het bovenstaande artikel uitkwam. Ik heb een aantal hierover gesproken en niemand was oneens met wat gezegd wordt. We leren gewoon te weinig over foto’s, scans en medicijnen – dit zijn toch de punten waar studenten over praten, en minder over bijv. ethiek en recht.
Maar de meningen zijn niet uitsluitend negatief: het goed (lees hier: beter dan vroeger) kunnen communiceren met de patiënt wordt door velen, inclusief mezelf, als een hele belangrijke aanwinst beschouwd. Interactie met en begrip voor de patiënt is een belangrijk onderdeel van de arts-patiënt relatie.
Moet het dan worden zoals het vóór 1999 was? Nee, vinden velen. De huidige communicatievaardigheden die we leren zijn voor mij en anderen té belangrijk om ze te laten vallen en daarvoor in de plaats foto’s te leren beoordelen. Maar dat laatste wordt ook belangrijk gevonden om te leren. Foto’s en scans beoordelen zou, zoals vermeld in het artikel, goed buiten schooltijd behandeld kunnen worden. Of m.b.v. COO-lessen die op LRS.net gegeven worden. Ikzelf vind het effectiever als dit soort moeilijke onderwerpen door een "levend" persoon worden behandeld die veel interactie toont met studenten in de zaal (ingaan op vragen etc.).

Nu
Het toeval wil dat we op dit moment bezig zijn met het blok Buik. Het blok bevat 3 online practica (COO-practica):
– Endoscopie
– Transport in het maag-darmkanaal
– Radiologie
Ik heb inmiddels van verscheidene studenten gehoord dat men het Radiologie-practicum het moeilijkst vond en hier het laagst heeft gescoord (ik niet; toevallig scoorde ik lager bij Transport). Maar je leert hiermee natuurlijk wel afwijkingen herkennen. Deze radiologische afwijkingen waren vaak wel makkelijk aan te wijzen, omdat ze duidelijk in beeld waren gebracht.

Conclusie: ook de huidige geneeskunde studenten (incl. mezelf), die geen/nauwelijks ervaring in de praktijk hebben, vinden dat hun kennis over bepaalde vaardigheden tekortschiet en daar willen we graag wat aan gedaan hebben…maar zeker niet ten koste van de huidige punten van het curriculum.

En hierna
Over 2 weken beginnen we met het blok Borst. Hopelijk wordt dan ook beter uitgelegd hoe je longfoto’s moet beoordelen. Dat vind ik persoonlijk moeilijker dan buikfoto’s met afwijkingen als "verbreed mediastinum" en te wijde/nauwe vaten.
Tja, wat zal het worden..?

Be Sociable, Share!

4 thoughts on “Leidse geneeskundestudenten nu minder goed in diagnostiek en behandeling

  1. Helaas moet ik constateren, dat ook de medische zorg aan patienten tekort gedaan wordt, door het overdreven, te ver doorgeslagen punt “communicatie”.
    Als verpleegkundige ben ik daar ook al heel wat keren tegen aan gelopen. Verpleegkundige zorg lijdt ook onder de extra aandacht aan communicatie. Algemene kennis van anatomie/pathologie en verpleegkunde is soms ver te zoeken! En dat voor BIG-geregistreerden?! Ik zou het heel simpel willen houden; In eerste instantie komt de medische zorg/verpleegkundige zorg, daarna communicatie. We kunnen zeker constateren, dat sommige artsen en verpleegkundigen een lesje communicatie nodig hebben, maar dat is niet hetgeen waarvoor ze in eerste instantie zijn opgeleid; het verlenen van medische/verpleegkundige zorg. Overigens zijn er gelukkig genoeg beroepsbeoefenaars (zowel artsen en verpleegkundigen, die deze twee aspecten perfect kunnen combineren.

  2. Ja, het klopt dat de communicatie van beide kanten moet komen. Alleen als dat niet gebeurt is het natuurlijk aan de arts om de boel op te lossen (“daarvoor ben je eenmaal arts”).
    De patient-education maatregelen verdienen in de VS idd meer aandacht.

  3. Vaak wordt in de arts-patient-communicatie er vanuit gegaan dat de verbetering van de communicatie alleen bij de arts ligt. Zoals Dr Aniruddha Malpani op z’n weblog The Patient’s Doctor zo mooi verwoordt: “This is why focussing on patient education is so important ! A well-informed patient understands what the doctor is doing and why; has realistic expectations; and also understands that a doctor is not God.”

    Voor meer info, zie ook: http://www.medicalfacts.nl/article.php?story=20051101081056742

  4. Ook in Utrecht is er veel aandacht voor communicatie. O.a voor anatomie is veel minder tijd.

Leave a Reply