Aria Rad

Ik kwam dit artikel in het Medisch Contact tegen waarin men pleit voor een maximale aanwezigheidsduur van 46 uur per week voor coassistenten. In de praktijk blijkt dat deze norm vaak wordt overschreden. Dit nieuws komt aan als !!!ENORM ONVERWACHT!!! voor allen die tot nu toe onder een steen hebben geleefd, zij die gewend zijn om oogkleppen op te hebben en de pinguïns die op Antarctica vrolijk rondwaggelen.
Anyways, hierover zal nog overleg plaatsvinden en dit zal mogelijk tot acties leiden etc etc.

Maar nu kom ik op - voor mij - het leukste deel van het artikel. Het volgende citaat:

Alex van Bolderen, directeur van de LAD, deelt de mening van het LOCA. ‘Het probleem is dat ziekenhuizen zich in de praktijk lang niet altijd aan de richtlijnen houden...’

Ik snap waar hij heen wil en zijn goede bedoelingen, maar srsly? Wat voor compliance verwacht je ook als je het een richtlijn noemt?

Ben benieuwd hoe dit verder gaat. Ik durf nog niet meteen te zeggen of het in het voordeel werkt van de coassistent.

Als onderdeel van het co-schap Sociale geneeskunde heb ik gister een ochtend meegelopen met de Regionale Ambulancedienst Hollands Midden in Alphen a/d Rijn. Echt supergaaf!!! =)
Allereerst mocht ik net als alle ambulancemedewerkers een pak aan. Vervolgens werd uitgelegd wat voor spullen er allemaal in een ambulance te vinden zijn en hoe alles werkt. Ook werd uitgelegd dat zij tegenwoordig reanimeren met de zogenaamde Lucas, een apparaat dat zelf met een frequentie van 100/min 40 minuten lang kan reanimeren.

Hierna was het wachten op de eerste oproep. Dit kwam iets na negenen. Niets spannends helaas. Het ging om een besteld vervoer voor een cliënt vanuit het Groene Hart ziekenhuis in Gouda naar het LUMC in Leiden. Daarna kregen we weer een besteld vervoer voor een cliënt vanuit Leiden naar Nieuw Vennep.

Helaas voor mij (niet voor de mensen in de regio) kregen we geen A1 oproepen. Het bleef bij die 2 cliënten  Ik had nog zo graag iets spannends willen zien.

Het grappige is dat 's avonds in het nieuws te zien was dat er een kettingbotsing op de A4 was ontstaan, iets wat we die ochtend ook al doorkregen via de centrale. Maar het was een taak voor de brandweer (hun wagen reed op dat moment toevallig voor ons), dus we hoefden er niet naartoe.

Wat ik verder geleerd heb van die ochtend is dat het werk van een ambumedewerker veel humaner is dan dat van artsen. Ze leggen veel meer de nadruk op het praten met de cliënt en op gevoelsreflectie. In een ambu terechtkomen na een trauma is tenslotte een erg stressvolle periode omdat je niet weet wat er allemaal gaat gebeuren met je en hoe het zal aflopen.

's Middags kreeg ik van mijn 3 andere collega's te horen dat zij wel allemaal een A1 oproep hadden meegemaakt. Soms is het gewoon pech hebben
Maar ondanks dat ik niets spannends had gezien vond ik het een top-ochtend!

Na ruim een jaar co-schappen lopen kan ik eindelijk zeggen dat ik venflons kan prikken. Interne zou het co-schap moeten zijn waar je dit leert, maar voor mij gold dit niet. Ja, ik heb wel tijdens interne op de verkoever geleerd hoe je ongeveer infusen moet prikken, maar dit lukte me alleen in 50% van de gevallen. Tijdens heelkunde was ik dit verleerd en daalde dit percentage naar onder de 10%.
Geheel onverwacht heb ik tijdens mijn neuro co-schap geleerd hoe je precies een infuus moet prikken. Dit was tijdens de zogenoemde TIA-screening van 2 weken. Van TIA verdachte patiënten komen dan 's ochtends op de afdeling, gaan in de loop van de dag voor bloedprikken, ECG laten maken, echo van de halsvaten en als laatste CT (blanco, CT-perfusie en CT-angio). Tussen al deze gebeurtenissen in en wel vóór de CT moesten ze een venflon krijgen (een groene, de dikste). In het begin ging dit nog moeilijk (door weinig ervaring en tijdsdruk), maar op den duur begreep ik steeds beter hoe het moest en waarom het eerst niet lukte. Aan het eind kon ik redelijk goed infusen prikken.

Nu tijdens het co-schap gyn merk ik dat het steeds beter gaat, ondanks dat gynaecologie patiënten vaak moeilijk te prikken zijn: denk maar aan patiënten (met of zonder pre-eclampsie) die oedemateus zijn of aan een patiënte die weeën (à 2 min) heeft en je moet tussen de weeën door prikken.

Ik vond het daarom een goed idee om mijn werkwijze en tips mee te delen aan anderen die hierin geïnteresseerd zijn.

Read more »

Tijdens m'n coschap neurologie heb ik een paar patiënten gezien met duizeligheid. Drie patiënten hadden BPPD (benigne paroxysmale positieduizeligheid). Aangezien BPPD zo vaak voorkomt, vond ik het handig om hierover te posten.

Read more »

Wat zou het effect zijn van stress tijdens het maken van een toets op de resultaten ervan? En hoe groot zou dit effect zijn?

Dit vroeg ik me vandaag serieus af toen ik de Voortgangstoets aan het maken was. De temperatuurregeling was namelijk b0rked en we zaten daarom in een ijskoude zaal =|
Al blazend in m'n handen was ik de ene na de andere vraag aan het maken. De medestudenten om me heen waren ook niet echt op hun gemak.
Dit was niet de eerste keer dat zoiets gebeurde, maar wel de koudste. Toen ik achteraf weer in de buitenlucht stond vond ik het gewoon warmer dan binnen!

Zouden deze stressomstandigheden de toetsresultaten negatief beïnvloeden?
Het zal waarschijnlijk niet verklaren waarom de Leidse resultaten achterlopen op de rest (of toch wel? ROFL!), maar ik kan me voorstellen dat zoiets de resultaten ook niet positief beïnvloedt